Τι να κάνεις στο Ντίσελντορφ: Altbier, Γκέρι και ιαπωνική συνοικία

Η Altstadt του Ντίσελντορφ είναι λίγα πυκνά τετράγωνα γεμάτα μπαρ, και οι ντόπιοι τη λένε die längste Theke der Welt, τον μακρύτερο πάγκο μπαρ στον κόσμο. Είναι καυχησιά, αλλά αν σταθείς εκεί μέσα ένα βράδυ Παρασκευής καταλαβαίνεις από πού βγήκε.

Η πόλη συνολικά είναι πλουσιότερη και πιο σχεδιασμένη από τις γειτονικές της: πόλη της μόδας και της διαφήμισης, με χρήμα στην Königsallee και αρχιτεκτονική κάτω στο λιμάνι. Είναι επίσης αρκετά μικρή ώστε να τη δεις σωστά σε μία μέρα, κάτι που δεν ισχύει για την Κολονία.

Το Ντίσελντορφ πίνει Altbier: σκούρο χάλκινο, ανωζύμωσης, λιγότερο γλυκό απ' ό,τι δείχνει. Έρχεται σε μικρά ίσια ποτήρια των 0,2 λίτρων, και εδώ είναι που οι επισκέπτες κάνουν λάθος. Δεν παραγγέλνεις κάθε γύρο. Ο σερβιτόρος, ο Köbes, γυρίζει την αίθουσα με δίσκο και αντικαθιστά αυτόματα το άδειο ποτήρι σου, σημειώνοντας κάθε φορά μια γραμμή στο σουβέρ σου. Όταν χορτάσεις, βάλε το σουβέρ πάνω από το ποτήρι. Αν δεν πεις τίποτα, συνεχίζει να έρχεται.

Οι τέσσερις παλιές ζυθοποιίες με μπιραρία μέσα και γύρω από την Altstadt φτιάχνουν η καθεμία τη δική της και όλες έχουν διαφορετική γεύση. Δοκίμασε δύο αντί για τέσσερις, και φάε κάτι σκούρο και βαρύ μαζί.

Μια προειδοποίηση, μισή αστεία και μισή αληθινή: μην παραγγείλεις εδώ Kölsch και μην παινέψεις την Κολονία. Ο ανταγωνισμός είναι παιχνίδι, αλλά παιχνίδι που το παίζουν όλοι.

Νότια του κέντρου, το παλιό εμπορικό λιμάνι ξαναχτίστηκε ως συνοικία αρχιτεκτονικής. Κεντρικό κομμάτι είναι το Der Neue Zollhof του Φρανκ Γκέρι: τρία κτήρια που γέρνουν και λυγίζουν, ένα με λευκό σοβά, ένα με κόκκινο τούβλο και ένα ντυμένο με καθρεφτιζόμενο ατσάλι που πιάνει πάνω του τα άλλα δύο. Άνοιξαν στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και ακόμη δεν μοιάζουν με τίποτα άλλο στη Γερμανία.

Πήγαινε αργά το απόγευμα, όταν το φως κάνει τα περισσότερα στο καθρεφτιζόμενο. Δίπλα, ο Rheinturm έχει στον κορμό του μια κατακόρυφη σειρά φώτων που λειτουργεί σαν κανονικό ρολόι, και κοντά στην κορυφή υπάρχει παρατηρητήριο.

Το Ντίσελντορφ έχει μία από τις μεγαλύτερες ιαπωνικές κοινότητες στην Ευρώπη, που χτίστηκε γύρω από ιαπωνικές εταιρείες οι οποίες εγκατέστησαν εδώ τις ευρωπαϊκές τους δραστηριότητες. Γύρω από την Immermannstraße, κοντά στον κεντρικό σταθμό, βρίσκεις βιβλιοπωλεία, αρτοποιεία, σουπερμάρκετ και μερικά από τα καλύτερα ράμεν της Γερμανίας. Δεν είναι θεματική συνοικία, είναι μια συνοικία που δουλεύει.

Στο Νίντερκασελ, απέναντι από το ποτάμι, το EKŌ-Haus der Japanischen Kultur είναι αυθεντικός ιαπωνικός βουδιστικός ναός με κήπο και παραδοσιακό σπίτι. Είναι ήσυχο, μακριά από τον θόρυβο της πόλης και αξίζει τη διαδρομή με το τραμ. Στα τέλη της άνοιξης η πόλη διοργανώνει Ημέρα Ιαπωνίας στην όχθη, που κλείνει με πυροτεχνήματα.

Στα νότια της πόλης, το Schloss Benrath είναι ένα ροζ και γκρι ανάκτορο αναψυχής του ύστερου μπαρόκ, χτισμένο για έναν εκλέκτορα τον δέκατο όγδοο αιώνα, μέσα σε γαλλικό κήπο με μια μακριά λίμνη-καθρέφτη. Το κόλπο του κτηρίου είναι ότι από μπροστά μοιάζει με μονώροφη βίλα και τελικά κρύβει μέσα πολύ περισσότερα απ' όσα παραδέχεται η πρόσοψη. Άφησε χρόνο και για το πάρκο, όχι μόνο για το σπίτι.

Στην Burgplatz, ο Schlossturm στέκει μόνος: ο σωζόμενος πύργος ενός κάστρου που κάηκε και κατεδαφίστηκε, και σήμερα στεγάζει μουσείο της ναυσιπλοΐας του Ρήνου. Πίσω του, η Rheinuferpromenade αντικατέστησε έναν αυτοκινητόδρομο που θάφτηκε σε τούνελ τη δεκαετία του 1990, και γι' αυτό η πόλη έχει ξαφνικά μία από τις καλύτερες όχθες στη Γερμανία. Ένα ζεστό βράδυ, σε αυτά τα σκαλιά κάθονται όλοι.

Το κέντρο περπατιέται και είναι γεμάτο πράγματα που θα χάσεις χωρίς λόγο να κοιτάξεις: οι αναφορές στον Χάινε, τα γλυπτά, η διαφορά ανάμεσα στο ανοικοδομημένο και το αυθεντικό. Ένα παιχνίδι πόλης σε περνά μέσα από την Altstadt, την Königsallee και την όχθη λύνοντας στοιχεία, που είναι πολύ καλύτερη χρήση ενός απογεύματος από τα ψώνια. Ταιριάζει σε οικογένειες, παρέες και ομάδες δουλειάς, και δένει ωραία με ένα βράδυ στην παλιά πόλη.

Μία ολόκληρη μέρα καλύπτει την Altstadt, την όχθη και το MedienHafen. Πρόσθεσε δεύτερη μέρα για το Μπένρατ, την ιαπωνική συνοικία και ένα μουσείο.

Για το Altbier και τα μπαρ της παλιάς πόλης, τη μόδα και την Königsallee, την αρχιτεκτονική του λιμανιού και την ιαπωνική του κοινότητα.

Το Ντίσελντορφ είναι μικρότερο, πλουσιότερο και πιο σχεδιασμένο· η Κολονία είναι μεγαλύτερη και πιο τραχιά, με έναν καθεδρικό που δεν αγνοείται. Απέχουν μισή ώρα, οπότε μπορείς να κάνεις και τα δύο.

Ναι. Το παρατηρητήριο του Rheinturm, η όχθη και το πάρκο του Μπένρατ λειτουργούν όλα καλά, και το Aquazoo είναι αξιόπιστη επιλογή για μέρα με βροχή.

Όχι. Τα τραμ και το U-Bahn φτάνουν παντού εδώ, και στο Μπένρατ και στο Νίντερκασελ.

Αν θέλεις την πόλη και όχι μόνο τα μπαρ της, περπάτησέ την με μια διαδρομή παιχνιδιού. Δες πώς λειτουργεί, και για εταιρικές εξόδους και μεγαλύτερες ομάδες έχουμε φόρμουλες σε αυτή τη σελίδα. Ερωτήσεις για ημερομηνίες, μεγέθη ομάδων ή διαδρομές; Επικοινώνησε μαζί μας. Μισή ώρα κατεβαίνοντας τον Ρήνο, η αιώνια αντίπαλος: η Κολονία.