Osaka'nın kültürü: yemek, komedi ve neon

Osaka bir tüccar şehriydi; saray ya da hükümet şehri değil. Yüzyıllar boyunca ülkenin ticaret merkeziydi, pirincin alınıp satıldığı ve fiyatların belirlendiği yer; kültürü de aristokrasiden ya da bürokrasiden değil ticaretten büyüdü.

Bu duyuluyor da. Yerel lehçe Osaka-ben standart Japoncadan daha hızlı ve daha doğrudan; tüccarlar arasındaki geleneksel selamlaşma da kabaca "para kazanıyor musun?" diye çevriliyor. Osakalıların bütün Japonya'da yabancılarla konuşan, pazarlık eden ve bilerek komik olan insanlar diye bir ünü var. Ülkenin komedi sektörü büyük ölçüde burada ve manzai üzerine kurulu: bir ciddi ve bir aptaldan oluşan iki kişilik bir stand-up biçimi.

Nerede olduğunu söyleyen küçük bir ayrıntı: yürüyen merdivende Osaka'da sağda durulur, solda yürünür; Tokyo'nun tam tersi. Nedeni konusunda kimse anlaşamıyor.

İçinde bir parça ahtapot olan hamur topları; çukurlu bir demir tepside pişirilip şişle çevriliyor, sos, mayonez ve sıcakta kıpırdayan bonito pullarıyla servis ediliyor. İçi kor gibi. İlkinden önce bir dakika bekle; yine de herkes ağzını yakıyor.

Hamur, lahana ve başka ne varsa ondan yapılan tuzlu bir gözleme — domuz, karides, peynir. Osaka usulü pişirmeden önce her şeyi hamura karıştırıyor; Hiroşima ise katmanlıyor ve erişte ekliyor. Bir tartışma istemiyorsan bir Osakalıya Hiroşima versiyonunun daha iyi olduğunu söyleme.

Et, sebze ve peynir ya da bıldırcın yumurtası gibi tuhaf şeylerden şişler; galeta ununa bulanıp kızartılıyor ve ortak bir kapta duran ince sosa batırılıyor. Her kushikatsu barının duvarına yazılan tek kural: ikinci kez batırmak yok. Sos herkesin ortak. Daha fazlası gerekirse verdikleri lahanayı kepçe gibi kullan.

Dotonbori kanal boyunca uzanan ünlü şerit; 1930'lardan beri aynı yerde şekerleme reklamı yapan Glico koşan adam da dâhil olmak üzere devasa tabelalarla aydınlatılıyor. Kalabalık, biraz gülünç ve bir kez yapmaya değer.

Daha iyi yemek bir iki sokak geride. Hozenji Yokocho, Dotonbori'nin arkasında taş döşeli dar bir sokak; küçük geleneksel lokantalar ve insanların şans için su serptiği yosun kaplı bir heykel var. Tsutenkaku kulesinin altında, daha güneydeki Shinsekai ise eski kushikatsu semti: solmuş ve neşeli.

Kuromon Ichiba tarihî gıda pazarı; gerçi ağırlıklı olarak ziyaretçilere döndü ve fiyatlar da buna göre yükseldi. Erken git ve orayı en ucuz yemek yeri olarak değil, bakılacak bir yer olarak gör.

Dışarıdan etkileyici; kulenin 1931 tarihli betonarme bir rekonstrüksiyon olduğunu, içinde asansör ve modern bir müze bulunduğunu bilmekte fayda var. Aslını Toyotomi Hideyoshi 1580'lerde yaptırdı ve iki kez yıkıldı. Taş surlar ve hendekler ise özgün ve gerçekten devasa — temel taşlarının bir kısmı yüz tondan ağır ve başka adalardan getirilmiş.

Japonya'nın en eski tapınaklarından biri; Çin ve Budist mimari etkisinden önceki bir üslupta inşa edilmiş: düz çatılar, kavis yok, kırmızıya boyalı konsollar yok. Girişteki dik kemerli köprü herkesin fotoğrafladığı görüntü. Merkezin güneyine tramvayla yirmi dakika ve neredeyse kimse bu yolu gitmiyor.

1950'lerden kalma bir kule; 1912'de bir yanı Paris'e, öbür yanı Coney Island'a benzesin diye kurulan, sonra bir yüzyılın çoğunda geride bırakılan bir semtte. Kulenin tepesinde Osaka'nın benimsediği Amerikan uğur figürü Billiken oturuyor; şans için ayak tabanları ovuluyor.

Tepede yüzen açık hava seyir terasıyla birleşen iki kule; boşluğu havada geçen bir yürüyen merdivenle çıkılıyor. Şehrin en iyi manzarası ve asıl mesele o çıkış.

Osaka bunraku'nun evi: üç görünür kuklacının yarım boy bir figürü birlikte oynattığı, bir anlatıcı ile bir şamisen çalgıcısının hikâyeyi anlattığı kukla tiyatrosu. Ulusal Bunraku Tiyatrosu bunu İngilizce sesli rehberle sahneliyor. Çocuklar için kukla gösterisiyle hiç ilgisi yok.

Osaka yürümeyi ödüllendiriyor, çünkü iyi şeyler sokak seviyesinde ve birbirine yakın istiflenmiş: bir tapınak, sonra bir pasaj, sonra bir demiryolu köprüsünün altında bir kushikatsu barı. Bir şehir oyunu sana her durakta çözülecek bir şeyi olan bir rota verir; bu da en iyi seyir terasından değil yerden deneyimlenen bir şehre uyuyor.

Şehrin kendisi için iki. Çoğu kişi burayı üs yapıp Kyoto'ya (hızlı trenle on beş dakika), Nara'ya (bir saatin altında) ve Kobe'ye (yarım saat) günübirlik gidiyor; mantıklı bir plan, çünkü Osaka otelleri daha ucuz.

Farklı. Tokyo daha büyük ve daha çeşitli; Osaka daha derli toplu, daha ucuz ve insanlarla konuşmak daha kolay. Japonya'ya ilk gelişte çoğu kişi ikisini de görüyor.

İlkbahar ve sonbahar. Osaka'da yaz gerçekten zor — sıcak ve çok nemli — ve ağustosta şehir büyük ölçüde kapalı mekânlarda geçiyor.

Hayır. Merkezdeki tabelalar iki dilli, restoranların resimli menüsü var ve çeviri uygulamaları iyi çalışıyor. Birkaç kelime burada Japonya'nın başka yerlerinden daha çok işe yarıyor, çünkü burada insanlar gerçekten karşılık veriyor.

Tokyo'dan az. Sokak yemeği ucuz; ayaküstü barlar ve küçük lokantalar ülkenin en iyi fiyat-performansları arasında.

Evet, özellikle yemek etrafında, çünkü neredeyse her şey paylaşılıyor ve ayakta yeniyor. Ulaşım sık ve güvenilir. Organize grup etkinlikleri için şirketler ve gruplar için neler yaptığımıza bak.

İşe yarayan bir kalıp: sabah kale alanı, öğle yemeğine Shinsekai ve kushikatsu, öğleden sonra Sumiyoshi Taisha ya da Umeda Sky Building, hava karardıktan sonra Dotonbori. Yürüyüşün bir rotası olsun istersen oyunlarımız böyle işliyor ve düzenleme için bize ulaşabilirsin. Asya'da yolculuğa devam mı? Seul'ün büyük sarayları rehberimiz çok farklı türde bir şehir merkezini anlatıyor.