De mooiste pleinen van Sevilla en waar elk plein goed voor is

Sevilla leeft buiten, maar niet op elk uur. Van juni tot september is de middag werkelijk gevaarlijke hitte, geregeld boven de veertig graden, en tussen twee en zes loopt de stad leeg. Plan daaromheen: pleinen in de ochtend, binnen of een lange lunch in het midden, en vanaf zeven uur weer de pleinen.

Dit zijn de pleinen die je tijd waard zijn, met waar elk echt goed voor is.

Dit is degene waarvoor mensen komen, en hij maakt het waar. Hij werd gebouwd voor de Ibero-Amerikaanse Tentoonstelling van 1929 door Aníbal González: een enorme halve cirkel van baksteen en tegels met een gracht eromheen, vier bruggen voor de oude koninkrijken van Spanje, en voor elke Spaanse provincie een betegelde nis met een kaart en een tafereel uit haar geschiedenis.

Zoek jouw provincie op, of die van iemand anders, en lees de tegels. Op de gracht huur je een roeiboot, wat leuker is dan het klinkt. Filmploegen hebben er herhaaldelijk gedraaid, het bekendst als buitenaardse stad in een Star Wars-film.

Ga vroeg. Om elf uur zit de galerij vol en zijn de spiegelingen in het water weg.

Aan de andere kant van het Parque de María Luisa, en van dezelfde architect, is dit de stille tegenhanger van de grote: drie paviljoenen van diezelfde tentoonstelling, nu het archeologisch museum en het museum voor volkskunst, rond een formele tuin vol duiven.

Loop er dóór het park heen en niet eromheen. Het Parque de María Luisa is de beste schaduw van Sevilla, met betegelde banken, fonteinen en sinaasappelbomen, en het is waar je in juli om twee uur 's middags moet zijn.

De Setas de Sevilla, de paddenstoelen, is een enorm houten roosterwerk dat in 2011 openging en de stad haar grootste architectuurruzie in decennia bezorgde. Mensen vinden het prachtig of vinden dat het er niet hoort. Hoe dan ook werkt het: er loopt een pad over de bovenkant met uitzicht over de oude stad, het mooist bij zonsondergang.

Eronder zit het deel dat de meeste bezoekers overslaan. Bij het graven van de fundering stuitte men op Romeinse resten, en in plaats van ze weg te halen bouwde de stad er in de kelder een museum omheen. Je loopt over de mozaïeken op glazen vloeren. Het is klein, goedkoop en veel beter dan verwacht.

Deze twee, verbonden door de Calle Sierpes en de Calle Tetuán, vormen het commerciële hart van Sevilla: voetgangerswinkelstraten, in de zomer met doeken tussen de gevels gespannen, en de plek waar de stad haar gewone gang gaat.

Ze zijn niet mooi zoals de andere, en juist daarom staan ze erbij. Hier koop je dingen, drink je staand aan de bar een koffie, en zie je Sevilla werken in plaats van optreden.

Nog één, omdat het opmerkelijk is: de Plaza del Triunfo. Als je erop staat, sta je tussen drie UNESCO-werelderfgoedsites tegelijk: de kathedraal met de Giraldatoren, ooit een minaret; het Real Alcázar, het mudéjarpaleis dat de koninklijke familie nog altijd gebruikt; en het Archivo de Indias, met de documenten van het Spaanse rijk in Amerika.

Boek het Alcázar vooruit. Het raakt uitverkocht, en de tuinen alleen al rechtvaardigen het bezoek.

De sinaasappelbomen langs de straten zijn prachtig en het fruit is oneetbaar. Het zijn bittere Sevilla-sinaasappels, en een groot deel van de oogst wordt opgehaald en uitgevoerd om er marmelade van te maken. Pluk er geen om op te eten; mensen doen dat één keer.

En kom je tijdens Semana Santa of de Feria de Abril, weet dan waar je aan begint. Semana Santa vult de straten met processies en door het centrum bewegen wordt lastig. De Feria is spectaculair, maar de meeste caseta's, de tenten, zijn privé en van families en verenigingen; als bezoeker loop je over de lanen en kom je in de openbare tenten, en dat is een andere ervaring dan de foto's suggereren.

De pleinen worden verbonden door de smalle steegjes van Santa Cruz en de oude stad, en juist die steegjes zijn het mooiste van de stad. Een stadsspel geeft je een route met opdrachten ertussen, houdt je in de schaduw en laat je de binnenplaatsen en het tegelwerk zien waar je anders langs loopt. Het werkt goed met het gezin en met een groep.

Ja, het is een openbaar plein en je loopt er vrij doorheen. Voor de roeiboten op de gracht betaal je.

Maart tot mei en oktober tot november. Juli en augustus zijn extreem heet, met middagen boven de veertig graden.

Ja, vooruit. Er zijn tijdsloten en het raakt uitverkocht, zeker in het voorjaar.

Ja, vooral bij zonsondergang, en het Romeinse museum eronder is de extra paar minuten waard.

Eén keer. Het zijn bittere Sevilla-sinaasappels, geteeld voor marmelade en niet om te eten.

Wil je de steegjes tussen de pleinen, doorkruis ze dan met een speelroute. Hier lees je hoe het werkt, en voor teamuitjes en grotere groepen staan de formules op deze pagina. Vragen over data, groepsgrootte of routes? Neem contact op. Twee uur oostwaarts: Granada.