Vier tempels in Bangkok die je ochtend waard zijn

Bangkok heeft honderden tempels en de hitte is serieus. De manier om dit te doen: begin vroeg, doe er twee of drie goed in plaats van zes slecht, en zit halverwege de middag weer binnen.

Twee regels voor je vertrekt. Bedek je schouders en knieën, iedereen, bij elke tempel; het Grand Palace is het strengst en stuurt mensen weg of verkoopt ze bij de poort iets om over te trekken. En doe je schoenen uit voor je een hal binnengaat, wat makkelijker gaat op instappers dan op veterlaarzen.

Eén oplichtingstruc om te kennen, want je komt hem tegen: een vriendelijke onbekende bij een tempelingang vertelt je dat de tempel vandaag dicht is voor een ceremonie, en biedt in plaats daarvan een tuktukrit naar een speciale edelsteenwinkel aan. De tempel is niet dicht. Loop naar het officiële kaartloket en kijk zelf.

De Liggende Boeddha in Wat Pho is zesenveertig meter lang, verguld, en staat in een hal die er nauwelijks groter is dan hij, waardoor je hem niet in één keer kunt zien. Je loopt langs zijn lengte en hij houdt maar niet op.

Sla de voeten niet over. Ze zijn ingelegd met parelmoer in honderdacht vlakken met de gunstige tekens waaraan een boeddha wordt herkend, en ze zijn het mooiste in het gebouw.

Wat Pho is ook de thuisbasis van het onderwijs in traditionele Thaise massage, en op het terrein zit een school waar je er een kunt krijgen. Na een ochtend lopen op heet steen is dat een goed geplaatst idee.

Phu Khao Thong, de Gouden Berg, is een kunstmatige heuvel, gebouwd toen Bangkok helemaal geen hoogte had. Een trap van zo'n driehonderd treden krult om de buitenkant omhoog, langs klokken en kleine altaren, naar een gouden chedi bovenop.

De klim is mild in plaats van moordend, en de beloning is een van de weinige echte uitzichten over oud Bangkok. Luid onderweg de klokken; iedereen doet het. In november, tijdens het tempelfeest, wordt de hele berg in rode stof gewikkeld en met kaarsen verlicht.

Wat Mahathat is stiller dan de andere en is een werkende religieuze instelling in plaats van een monument: er zit een boeddhistische universiteit en een bekend meditatiecentrum dat sessies in het Engels geeft voor bezoekers.

Ga voor de sfeer, en spreekt het idee je aan, vraag dan naar de meditatie. Ernaast ligt de amulettenmarkt, waar handelaren kleine boeddhabeeldjes met juweliersloepjes bekijken; het is een van de boeiendste straattaferelen van de stad en kijken kost niets.

Aan de overkant van de rivier, aan de kant van Thonburi, is Wat Arun de hoge getrapte toren die op elke Bangkok-ansichtkaart staat. Kom dichterbij en je ziet waar hij van gemaakt is: het hele oppervlak is bedekt met scherven Chinees porselein, in het pleisterwerk gedrukt, die als ballast in handelsschepen aankwamen en als versiering zijn hergebruikt.

Je kunt een stuk van de steile trappen op. Leuningen helpen; die trappen zijn niet voor iedereen.

De naam zegt dageraad, maar het licht is beter aan het andere eind van de dag. Steek voor zonsondergang de rivier weer over, zoek een plek op de oostoever en kijk hoe hij goud wordt. Het pontje kost een paar baht en vaart voortdurend.

De bovenstaande tempels liggen bij de rivier, en de Chao Phraya-expressboot is de snelste en aangenaamste manier om ertussen te bewegen. Het is openbaar vervoer, het is goedkoop, en het is beter dan in het verkeer stilstaan in een tuktuk die je ergens heen brengt waar je niet om vroeg.

De oude wijk rond de tempels is een doolhof van markten, kanalen en steegjes, en daar gebeurt de stad echt. Een stadsspel geeft je er een route met opdrachten doorheen, en dat is een betere besteding van het koelere deel van de dag dan van kaartloket naar kaartloket schuifelen. Het werkt goed met vrienden en met een groep.

Schouders en knieën bedekt, voor iedereen. Schoenen uit voor je een hal binnengaat. Het Grand Palace handhaaft dit het strengst.

Vrijwel nooit. Vertelt een onbekende buiten je dat de tempel dicht is en biedt hij in plaats daarvan een tuktukrit aan, dan is het oplichting. Check het bij het officiële loket.

Twee of drie in de ochtend is genoeg. De hitte en het lopen slopen meer dan het kijken.

Van opening tot een uur of elf. Voor Wat Arun is het uitzicht vanaf de overkant het mooist in het uur voor zonsondergang.

Met de rivierboot. De Chao Phraya-express is goedkoop, rijdt vaak en omzeilt het verkeer volledig.

Wil je de straten tussen de tempels, doorkruis ze dan met een speelroute. Hier lees je hoe het werkt, en voor teamuitjes en grotere groepen staan de formules op deze pagina. Vragen over data, groepsgrootte of routes? Neem contact op. Reis je daarna zuidwaarts? Phuket.