De beste plekken voor pinchos in Valladolid

Een tapa is een klein bordje. Een pincho (in Baskenland pintxo) is een samengesteld hapje, meestal op een plakje brood of bij elkaar gehouden met een prikker, bedoeld om staand in twee of drie happen op te eten. In Valladolid is de stijl uitgesproken technisch: opgebouwd in laagjes, gesausd, opgemaakt, soms eerder een miniatuurgerecht uit een restaurant dan een snack.

Je betaalt per stuk. De prijzen zijn bescheiden en de standaardzet is één pincho en één klein drankje per bar, en dan door. Niemand blijft een hele avond in dezelfde zaak zitten.

Het korte stuk Calle Correos, net naast Plaza Mayor, is de dichtste concentratie goede bars van de stad. Je staat bij de deur van de één en ziet er links en rechts nog vier. Dit is de juiste plek om te beginnen als je dit nooit eerder hebt gedaan, want fout gaan lukt hier eigenlijk niet.

Een klein plein een paar minuten westelijker, rustiger en moderner van sfeer, met terrassen die op warme avonden vollopen. Prettig voor een tragere tweede of derde stop als het op Correos druk wordt.

Campanas is smal en oud en ruikt naar vlees van de grill. Marina Escobar ligt dichter bij het park Campo Grande en trekt een iets ouder, lokaler publiek. Allebei op tien minuten lopen van Plaza Mayor, en dat is het nuttige aan Valladolid: de hele route is te belopen en je hebt nooit een taxi nodig.

Openingstijden en kaarten veranderen, dus zie dit als een startlijst en niet als een schema. De meeste bars serveren pinchos in twee blokken: ruwweg 13.00 tot 15.30 uur en opnieuw vanaf 20.00 uur.

De bekendste van de wedstrijdbars en degene waar bezoekers meestal naartoe worden gestuurd. Hun beroemdste creatie is een klein hamburgerachtig pinchootje vernoemd naar Barack Obama, gemaakt toen hij voor het eerst werd gekozen en sindsdien op de kaart gebleven omdat mensen erom bleven vragen. Druk, luid, één keer in de rij staan waard.

Aan de Calle Correos, en het dichtst bij een instituut wat de stad heeft. Een lange toog, een handgeschreven bord en een lijst pinchos die langer is dan je in één keer kunt lezen. Wil je begrijpen wat Valladolid deed voordat de wedstrijd alles ingewikkeld maakte, dan bestel je hier.

Verzorgder, meer opgemaakt, dichter bij een restaurantkeuken die in het klein werkt. Een goede stop als je de technische kant van de stijl wilt zien in plaats van de traditionele.

Klein, oud, betegeld en betrouwbaar goed. Het soort bar waar de pincho op een papieren servetje komt en beter is dan je zou verwachten.

Bekend om vlees van de houtskool. Als je twee uur lang gelaagde en gesausde hapjes hebt gegeten en zin hebt in iets simpels en heets, is dit de correctie.

Valladolid ligt midden tussen vier wijnstreken, en dat is geen toeval. Ribera del Duero in het oosten maakt de krachtige rode wijnen, Toro in het westen de zwaardere, Cigales net ten noorden staat bekend om rosados en Rueda in het zuiden maakt de verdejo waar half Spanje in de zomer op draait.

Lokaal bestel je een corto, een klein glas, geen vol glas. Je neemt er immers vijf of zes op een avond. Vraag om "un corto de tinto" of "un verdejo" en je krijgt vanzelf de goede maat, zonder uitleg. Bier kan ook, maar wijn is hier het punt.

Begin rond half negen. Eén pincho en één klein drankje per bar. Vier tot zes bars is een volle avond en ongeveer een compleet diner. Bestel geen twee pinchos in de eerste zaak die je bevalt, want dan verlies je de vorm van de avond.

In het weekend is het drukker en staan de goede bars drie rijen dik. Bediend worden gaat via aan de bar staan en oogcontact maken, niet via netjes in de rij wachten. Daar heb je als bezoeker een bar of twee voor nodig.

Valladolid beloont wandelen. Plaza Mayor is een van de vroegst geplande hoofdpleinen van Spanje en zette het patroon dat Madrid en Salamanca later volgden. De kathedraal is ontworpen door Juan de Herrera, de architect van El Escorial, en nooit afgebouwd, waardoor hij er wat onderbroken uitziet. Cervantes woonde in de stad, Columbus stierf er, en het Nationaal Beeldhouwmuseum heeft een collectie beschilderd houtsnijwerk die echt bijzonder is, ook al klinkt dat als een smalle interesse.

Wil je dat allemaal zien met een reden om in beweging te blijven, dan geeft een stadsspel je die. Je loopt een route, lost bij elke stop iets op en de stad legt zichzelf onderweg uit in plaats van als een lijstje feiten aan te komen. Het werkt goed vóór een pinchoavond, want je staat er daarna met honger en een ruwe plattegrond in je hoofd.

De beste versie van Valladolid is een lange wandeling door het oude centrum in de middag en een pincho-route in de avond. Wil je die wandeling wat structuur geven, dan zijn onze spellen daar precies voor gemaakt: zo werkt spelen, en heb je vragen over een spel voor je groep, dan kun je contact met ons opnemen. Ga je daarna verder zuidwaarts? Onze gids over de mooiste pleinen van Sevilla gaat over een stad die op een heel andere manier laat eet.