Wat te doen in Düsseldorf: Altbier, Gehry en een Japanse wijk

De Altstadt van Düsseldorf bestaat uit een paar compacte blokken vol kroegen, en de stad noemt het die längste Theke der Welt, de langste toog ter wereld. Het is opschepperij, maar als je er op vrijdagavond staat, snap je waar het vandaan komt.

De stad als geheel is rijker en meer ontworpen dan haar buren: een mode- en reclamestad, met geld aan de Königsallee en architectuur beneden bij de haven. En ze is klein genoeg om in één dag echt te zien, wat van Keulen niet geldt.

Düsseldorf drinkt Altbier: donker koperkleurig, van hoge gisting, minder zoet dan het eruitziet. Het komt in kleine rechte glazen van 0,2 liter, en dit is het deel dat bezoekers verkeerd doen. Je bestelt niet per rondje. De ober, de Köbes, loopt met een dienblad rond en vervangt je lege glas vanzelf, met een streepje op je bierviltje. Heb je genoeg, leg dan het viltje op je glas. Zeg je niets, dan blijft het komen.

De vier oude brouwerijcafés in en rond de Altstadt brouwen elk hun eigen bier en smaken elk anders. Doe er twee in plaats van vier, en eet er iets donkers en stevigs bij.

Eén waarschuwing, half grap en half serieus: bestel hier geen Kölsch en prijs Keulen niet. De rivaliteit is een spel, maar iedereen speelt mee.

Ten zuiden van het centrum is de oude vrachthaven omgebouwd tot architectuurwijk. Het middelpunt is Der Neue Zollhof van Frank Gehry: drie gebouwen die hellen en knikken, één in wit pleisterwerk, één in rode baksteen en één bekleed met spiegelend staal dat de andere twee opvangt. Ze werden eind jaren negentig opgeleverd en lijken nog altijd nergens anders in Duitsland op.

Ga eind van de middag, als het licht het meeste doet met de spiegelende. Ernaast draagt de Rheinturm een verticale rij lampen langs de schacht die als klok werkt, en er is een uitkijkplatform bovenin.

Düsseldorf heeft een van de grootste Japanse gemeenschappen van Europa, opgebouwd rond Japanse bedrijven die hier hun Europese hoofdkantoor vestigden. Rond de Immermannstraße, bij het hoofdstation, vind je boekhandels, bakkers, supermarkten en de beste ramen van Duitsland. Het is geen themawijk maar een werkende wijk.

In Niederkassel, aan de overkant van de Rijn, staat het EKŌ-Haus der Japanischen Kultur, een echte Japans-boeddhistische tempel met tuin en traditioneel huis. Het is er stil, ver van het stadslawaai, en de tramrit waard. In het late voorjaar houdt de stad een Japandag aan de rivier, met vuurwerk als afsluiter.

In het zuiden van de stad is Schloss Benrath een roze met grijs laatbarok lustslot, in de achttiende eeuw gebouwd voor een keurvorst, in een formele tuin met een lange spiegelvijver. De truc van het gebouw is dat het van voren op een gelijkvloerse villa lijkt en binnen veel meer blijkt te bevatten dan de gevel toegeeft. Neem de tuin net zo goed mee als het huis.

Op de Burgplatz staat de Schlossturm alleen: de overgebleven toren van een kasteel dat afbrandde en werd gesloopt, nu een museum over de Rijnvaart. Erachter verving de Rheinuferpromenade een snelweg die in de jaren negentig in een tunnel verdween, en daarom heeft de stad opeens een van de mooiste rivieroevers van Duitsland. Op een warme avond zit iedereen op deze trappen.

Het centrum is loopbaar en zit vol dingen die je mist zonder reden om te kijken: de verwijzingen naar Heine, de beeldhouwkunst, het verschil tussen herbouwd en origineel. Een stadsspel voert je puzzelend door de Altstadt, de Kö en de kade, en dat is een veel betere besteding van je middag dan winkelen. Het past bij gezinnen, vrienden en collega's, en sluit mooi aan op een avond in de oude stad.

Wil je de stad en niet alleen haar kroegen, doorkruis haar dan met een speelroute. Hier lees je hoe het werkt, en voor teamuitjes en grotere groepen staan de formules op deze pagina. Vragen over data, groepsgrootte of routes? Neem contact op. Een halfuur stroomafwaarts, en de rivaal: Keulen.