3 bestu pítsustaðirnir í Napólí: saga, hreintrúarstefna og nútímadeig

Port’Alba rekur upphaf sitt til 1738, þegar hann seldi vegfarendum pítsu af götusölubás, og varð pítsustaður með sætum nokkrum áratugum síðar. Það gerir hann, að flestra mati, að elsta pítsustað heims. Hann stendur rétt hjá Piazza Dante, undir boganum með sama nafni, við götu sem er þakin fornbókaverslunum.

Komdu hingað fyrir umhverfið og tilfinninguna fyrir samfellu, ekki af því að þetta verði besta pítsa ferðarinnar. Salirnir eru gamlir, viðarofninn í augsýn og matseðillinn lengri en hreintrúarmanni þætti gott.

Da Michele hefur verið við Via Cesare Sersale síðan 1870 og byggði orðspor sitt á því að neita að gera mjög margt. Lengst af var matseðillinn tvær pítsur: marinara — tómatur, hvítlaukur, óreganó, olía, enginn ostur — og margherita. Þessi þrenging er einmitt málið. Þegar þú gerir aðeins tvennt er það mjög gott.

Það eru engar borðapantanir. Þú tekur númeraðan miða hjá manninum við dyrnar og bíður úti á götu, stundum í klukkutíma. Pítsan kemur breiðari en diskurinn, súpukennd í miðjunni, og kostar brot af því sem það sama kostar hvar sem er norðan Rómar. Borðaðu hana með hníf og gaffli eða brjóttu hana í fernt; hvort tveggja er venjulegt.

Farðu á skrýtnum tíma — hálf tólf að morgni eða þrjú síðdegis — og biðin styttist stórlega.

Við Piazza Sannazaro, fjarri sögulega miðbænum, sýnir 50 Kalò hvað nútíma napólíski skólinn getur. Deigið er mjög vatnsríkt og fær langa hefun, sem gefur léttari og loftmeiri skorpu en hefðbundna útgáfan, og hráefnin koma frá nafngreindum framleiðendum á svæðinu — buffalamozzarella, Piennolo-tómatar úr hlíðum Vesúvíusar, tilteknar olíur.

Hann er dýrari en sögulegu staðirnir og þess virði ef þú vilt smakka hvað hefur breyst. Nafnið er á gamalli napólískri mállýsku og þýðir gott deig.

Starita a Materdei og Di Matteo við Via dei Tribunali gera báðir pizza fritta — steikta pítsu, fyllta og lokaða eins og calzone — sem er götumatarútgáfan og, í hugum margra Napólíbúa, sú tilfinningaríkari. Og hvar sem er í miðbænum geturðu keypt pizza a portafoglio: litla margherita brotna í fernt, vafða í pappír, borðaða á gangi. Hún kostar nánast ekkert og er það napólískasta sem þú getur gert.

Margherita er sjálfgefna valið og rétta fyrsta pöntunin. Biddu um marinara ef þú vilt smakka deigið án þess að ostur þvælist fyrir. Bjór eða kók eru algengari en vín. Enginn deilir pítsu — hvert og eitt pantar sína, og þær koma þegar þær koma.

Ekki biðja um ananas. Þér verður ekki hent út, en það verður hugsað um þig.

Napólí er best borðuð í áföngum með göngu á milli, og borgarleikur gefur þeirri göngu form. Þið kannið borgina í litlum liðum með símann, leysið þrautir sem tengjast raunverulegum götum, húsagörðum og kirkjum og endið í hlutum miðbæjarins sem þið hefðuð ekki fundið ein. Enginn leiðsögumaður, enginn fastur upphafstími, og þið stoppið fyrir næstu pítsu þegar ykkur sýnist.

Þetta hentar vinum, fjölskyldum og fyrirtækjaferðum og stærri hópum. Síðan hvernig þetta virkar útskýrir formið skref fyrir skref.

Það er ekkert eitt svar, og heimamenn rífast um það stöðugt. Da Michele fyrir klassíkina, 50 Kalò fyrir nútímastílinn, Port’Alba fyrir söguna.

Sögulegu staðirnir taka yfirleitt ekki við pöntunum — þú bíður í röð. Nýrri veitingastaðirnir gera það oft. Að mæta snemma eða seint er örugga bragðið.

Mjúkt, vatnsríkt deig, mjög heitur viðarofn, stuttur bakstur og mjúk miðja sem heldur ekki lögun. Hún á að vera lin.

Minna en nánast hvar sem er annars staðar í Evrópu á sögulegu stöðunum, meira á þeim nútímalegu. Athugaðu núverandi matseðla, því verð breytast.

Fyllt og lokuð pítsa sem er steikt en ekki bökuð. Hún er götumatur, hún er risastór og hún er miklu eldri en ferðamannaútgáfan af Napólí.

Nei. Pantið eina hvert — þær eru breiðar en þunnar, og það er í raun ekki siður að deila.

Besta planið í Napólí er stutt ganga, pítsa, önnur ganga. Skoðaðu allar borgirnar þar sem við bjóðum upp á leiki, lestu um leiðirnar okkar norðar í leiðangrar í Róm, eða hafðu samband ef þú ert að skipuleggja eitthvað fyrir hóp.