Napoli'nin en iyi 3 pizzacısı: tarih, saflık ve modern hamur

Port'Alba kökenini 1738'e dayandırıyor; o dönemde sokak tezgâhından gelip geçene pizza satıyordu ve birkaç on yıl sonra oturmalı pizzacıya dönüştü. Bu da onu çoğu kaynağa göre dünyanın en eski pizzacısı yapıyor. Piazza Dante'nin hemen yanında, aynı adı taşıyan kemerin altında, sahaflarla dolu bir sokakta.

Buraya ortam ve süreklilik duygusu için gelin; gezinizin tek en iyi pizzası olacağı için değil. Salonlar eski, odun fırını göz önünde ve menü bir safçının isteyeceğinden uzun.

Da Michele 1870'ten beri Via Cesare Sersale'de ve ününü fazla bir şey yapmayı reddederek kurdu. Tarihinin büyük bölümünde menüde iki pizza vardı: marinara - domates, sarımsak, kekik, yağ, peynirsiz - ve margherita. İşin bütün mesele bu kısıt. Yalnızca iki şey yaparsanız, onlar çok iyi olur.

Rezervasyon yok. Kapıdaki adamdan numaralı bir fiş alıyor ve sokakta bekliyorsunuz, bazen bir saat. Pizza tabaktan geniş geliyor, ortası sulu ve Roma'nın kuzeyinde aynı şeyin tuttuğunun çok altında bir fiyata. Çatal bıçakla yiyin ya da dörde katlayın; ikisi de normal.

Tuhaf bir saatte gidin - sabah on bir buçukta ya da öğleden sonra üçte - ve bekleme çarpıcı biçimde kısalsın.

Tarihî merkezden uzakta, Piazza Sannazaro'da, 50 Kalò çağdaş Napoli ekolünün neler yapabildiğini gösteriyor. Hamur yüksek nemli ve uzun mayalanıyor; bu da geleneksel versiyondan daha hafif, daha havadar bir kenar veriyor. Malzemeler adı belirtilmiş bölgesel üreticilerden geliyor - manda mozzarellası, Vezüv yamaçlarından Piennolo domatesi, belirli yağlar.

Tarihî mekânlardan pahalı ve neyin değiştiğini tatmak istiyorsanız buna değer. Adı eski Napoli lehçesinde iyi hamur demek.

Via dei Tribunali'deki Starita a Materdei ve Di Matteo ikisi de pizza fritta yapıyor - doldurulup calzone gibi kapatılan, fırınlanmak yerine kızartılan pizza. Bu, sokak versiyonu ve pek çok Napolili için daha duygusal olanı. Merkezin herhangi bir yerinde pizza a portafoglio da alabilirsiniz: dörde katlanmış küçük bir margherita, kâğıda sarılı, yürürken yenen. Neredeyse hiçbir şey tutmuyor ve yapabileceğiniz en Napoli şey bu.

Margherita varsayılan ve doğru ilk sipariş. Peynir araya girmeden hamuru tatmak istiyorsanız marinara isteyin. Bira ya da kola şaraptan daha olağan. Pizza paylaşılmıyor - herkes kendininkini söylüyor ve geldiklerinde geliyorlar.

Ananas istemeyin. Sizi dışarı atmazlar ama hakkınızda bir şeyler düşünürler.

Napoli en iyi aralarda yürüyerek, aşamalar halinde yenir ve şehir oyunu o yürüyüşe bir biçim verir. Küçük takımlarla, telefonla keşfediyor, gerçek sokaklara, avlulara ve kiliselere bağlı bulmacaları çözüyor ve merkezin tek başınıza bulamayacağınız yerlerine varıyorsunuz. Rehber yok, sabit başlangıç saati yok ve bir sonraki pizza için canınız istediğinde duruyorsunuz.

Arkadaşlar, aileler ve şirket gezileri ile büyük gruplar için uygun. Nasıl işlediği sayfası formatı adım adım anlatıyor.

Tek bir cevap yok ve yerliler bunu sürekli tartışıyor. Klasik için Da Michele, modern tarz için 50 Kalò, tarih için Port'Alba.

Tarihî mekânlar genelde rezervasyon almıyor - kuyruğa giriyorsunuz. Yeni restoranlar çoğu zaman alıyor. Erken ya da geç gitmek güvenilir numara.

Yumuşak, yüksek nemli hamur, çok sıcak odun fırını, kısa pişirme ve biçimini korumayan yumuşak bir orta. Sarkması gerekiyor.

Tarihî pizzacılarda Avrupa'nın hemen her yerinden az, modernlerde daha fazla. Fiyatlar değiştiği için güncel menülere bakın.

Doldurulmuş, kapatılmış ve fırınlanmak yerine bol yağda kızartılmış pizza. Sokak yemeği, kocaman ve Napoli'nin turistik versiyonundan çok daha eski.

Hayır. Kişi başı bir tane ısmarlayın - geniş ama ince ve burada paylaşmak pek yapılmıyor.

Napoli'de en iyi plan kısa bir yürüyüş, bir pizza, bir yürüyüş daha. Oyunlarımızın olduğu tüm şehirlere bakın, kuzeydeki rotalarımız için Roma'da questler yazımızı okuyun ya da bir gruba program planlıyorsanız bize yazın.