Valencia'nın en tipik şeyleri

Paella Valencia'ya ait. Genel olarak İspanyol değil, özellikle Valencialı, ve geleneksel tarif çoğu ziyaretçinin beklediğinden dar. Paella valenciana pirinç, tavuk, tavşan, yassı yeşil fasulye, garrofó (iri beyaz bir fasulye), domates, zeytinyağı, safran ve su içeriyor. Birçok versiyonda salyangoz ve bir dal biberiye de var. İçinde chorizo yok ve deniz ürünü yok — o başka bir yemek, arroz a banda ya da paella de marisco, o da mükemmel ama aynı şey değil.

Malzemelerden daha çok önem taşıyan iki kural. Birincisi, paella bir öğle yemeği; siparişle pişiyor ve öğleden hemen sonra yeniyor. Akşam dokuzda paella sunan bir restoran turistlere pişiriyor demektir. İkincisi, zaman alıyor: siparişten sonra 30–45 dakika bekle ve daha hızlı geldiği her yere şüpheyle yaklaş.

Yemek, şehrin güneyindeki Albufera lagünü çevresindeki çeltik tarlalarından geliyor. Tarlaların ortasındaki El Palmar köyü, yerlilerin pazar günleri gittiği yer; otobüsle ya da kısa bir araba yolculuğuyla varılıyor.

Her mart şehir, mahalle dernekleri tarafından bir yıl boyunca yapılan devasa hicivli heykellerle, fallalarla doluyor; sonra 19'unun gecesi neredeyse hepsi yakılıyor. Festival UNESCO'nun somut olmayan kültürel miras listesinde.

Ritmi şöyle: martın ilk yarısı boyunca her gün saat ikide Plaza del Ayuntamiento'da bir mascletà oluyor; bu göze hitap eden bir havai fişek değil, göğsünde hissettiğin vurmalı bir patlama dizisi. Heykeller 15'i civarında dikiliyor. 19'unda la cremà var, yani yakılıyorlar: önce çocuk fallaları, en sonda meydandaki ana eser, genelde gece yarısından sonra.

Herhangi bir falladan tek bir figür olan bir ninot, her yıl halk oyuyla affediliyor ve ateş yerine müzeye gidiyor. Geri kalan her şey sabaha kül.

Fallas sırasında gelirsen kabul et: şehir kahvaltıdan itibaren gürültülü, maytap yasal ve her yerde, oteller de normalin birkaç katı. Bir kez yaşamaya değer.

Valencia horchatası (orxata de xufa) aynı adı taşıyan Meksika pirinç içeceği değil. Şehrin kuzeyinde Alboraya çevresindeki tarlalarda yetişen küçük yumrulardan, yani topalaktan yapılıyor; suyla ve şekerle karıştırılıp çok soğuk servis ediliyor. Koyu, tatlı ve belli belirsiz fındıksı.

Yanında fartons içiliyor: batırmak için yapılmış uzun, yumuşak, şekerli çörekler. Klasik hamle sıcakta bir öğleden sonra horchatası; ya eski merkezdeki bir horchateríada ya da daha iyisi, ürünün yetiştiği Alboraya'da.

1957'deki felaket seli sonrasında Turia nehri şehrin içinden geçmek yerine çevresinden dolaştırıldı. Boş yatağa otoyol yapmak yerine — ki asıl plan buydu — Valencia orayı şehrin tam ortasından kıvrılan dokuz kilometrelik bir parka çevirdi.

Gündelik hayatta şehrin en iyi yanı bu. Eski merkezden denize neredeyse tamamen parkın içinde yürüyebilir ya da bisiklet sürebilirsin, eski taş köprülerin altından geçerek; park, modern Valencia'nın her fotoğrafında görünen ve büyük ölçüde Santiago Calatrava'nın tasarladığı beyaz yapı topluluğunda, Sanatlar ve Bilimler Şehri'nde bitiyor.

15. yüzyıldan kalma ipek borsası, UNESCO Dünya Mirası ve Avrupa'nın en güzel sivil Gotik yapılarından biri. Ana salonda burgulu taş sütunlar tavana palmiye gibi açılıyor. Görmesi yirmi dakika ve şehrin en etkileyici iç mekânı.

Tam karşısında, 1928'den kalma demir ve camdan devasa bir modernist hal; hâlâ çalışan bir gıda pazarı, yemek katı değil. Sabah git.

Her perşembe öğlen, katedralin Havariler Kapısı önünde, seçilmiş sekiz çiftçi daire biçiminde oturuyor ve çevredeki tarlaların sulama suyuyla ilgili anlaşmazlıkları çözüyor. Bunu yüksek sesle, Valensiyaca, yazılı kayıt tutmadan yapıyorlar ve kararlar bağlayıcı. Yüzyıllardır sürüyor ve o da UNESCO listesinde. Genelde birkaç dakika sürüyor, izlemesi ücretsiz.

El Carmen ortaçağ mahallesi: dar, sokak sanatıyla boyalı, geceleri hareketli. İstasyonun güneyindeki Ruzafa ise şehrin daha yeni barlarının ve lokantalarının toplandığı yer. İkisini de plansız yürümek en iyisi.

Portakal suyu, cava, cin ve votka, sürahiyle servis ediliyor. Tadı meyve suyu gibi ve meyve suyu değil; bütün sorun da bu. Akşam, birkaç kişi bir sürahi paylaşın ve ikincisine saygıyla yaklaşın.

Valencia düz, kompakt ve doğru yerlerde gölgeli; bu da onu yürüyerek keşfetmek için İspanya'nın en iyi şehirlerinden biri yapıyor. Bir şehir oyunu sana eski merkezden geçen bir rota ve her durakta çözülecek bir şey veriyor; Lonja'yı, pazarı, katedrali ve El Carmen'i harita başında yön tartışmadan gezmenin iyi yolu.

Hayır. Yaklaşık 40 kilometre iç kesimdeki Buñol kasabasında, ağustosun son çarşambası yapılıyor. Valencia'dan trenle ya da otobüsle kolayca gidilir ama Valencia şehrinin etkinliği değil.

İlkbahar ve sonbahar. Fallas'ı istiyorsan ve gürültüye, fiyatlara dayanabiliyorsan mart. Temmuz ve ağustos sıcak ve nemli, gerçi plaj bunu katlanılır kılıyor.

Evet, yaygın biçimde, İspanyolcanın yanında. Sokak tabelaları ve resmi adlar çoğu zaman Valensiyaca. Herkes İspanyolcaya geçiyor, merkezde ise İngilizce yeterince yaygın.

Ana turistik meydanlardan uzakta, öğle saatinde, menüsünde paella valencianayı gerçek malzemeleriyle yazan ve pişirme süresi veren bir yerde. Boş bir öğleden sonran varsa El Palmar ve Albufera köyleri yola değer.

Çok. İspanya şehirlerine göre ucuz, her yere yürüyerek ya da bisikletle gidiliyor ve plajla eski şehir yirmi dakika arayla. Organize grup etkinlikleri için şirketler ve gruplar için neler düzenlediğimize bak.

Üç gün rahat: biri eski merkez, biri park ve Sanatlar ve Bilimler Şehri, biri plaj ve Albufera için.

Şehir, eski merkezde yavaş bir sabahı, uzun bir öğle yemeğini ve denize doğru uzanan yatak parkında geçen bir öğleden sonrayı ödüllendiriyor. Sabaha bir biçim vermek istersen, oyunlarımızın nasıl işlediğine bak ve grubun için düzenlemek üzere bize ulaş. Sonrasında güneye mi iniyorsun? Granada'da flamenko hakkındaki rehberimiz çok farklı bir İspanyol akşamını anlatıyor.