Οι υποχρεωτικές στάσεις στο Χιχόν

Η Θιμαδεβίγια είναι το αρχικό ψαροχώρι, στριμωγμένο στο ακρωτήρι που χωρίζει τις δύο παραλίες της πόλης. Στενοί δρόμοι, βαμμένα σπίτια, μια πλατεία γεμάτη τραπεζάκια και η μεγαλύτερη πυκνότητα από sidrerías στην πόλη. Εδώ τρως και εδώ καταλήγεις το βράδυ.

Στον λόφο πάνω από τη Θιμαδεβίγια, στο Θέρο ντε Σάντα Καταλίνα, στέκει το τεράστιο τσιμεντένιο γλυπτό του Εδουάρδο Τσιγίδα από το 1990. Εγκώμιο του ορίζοντα: μια βαριά καμπύλη μορφή που πλαισιώνει τη θάλασσα και τίποτε άλλο. Στάσου από κάτω, στο κέντρο, και το σχήμα μαζεύει τον ήχο του ανέμου και των κυμάτων σε κάτι που το ακούς ολόγυρά σου. Ο Τσιγίδα έλεγε ότι είναι το καλύτερο έργο που έφτιαξε ποτέ. Οι ντόπιοι το λένε τουαλέτα, με αγάπη.

Κάτω από την εκκλησία του Σαν Πέδρο, στην άκρη της Θιμαδεβίγια, βρίσκονται τα ανασκαμμένα κατάλοιπα ενός ρωμαϊκού λουτρικού συγκροτήματος του πρώτου αιώνα. Το Χιχόν ήταν ρωμαϊκός οικισμός πολύ πριν γίνει ψαροχώρι, και ο χώρος είναι μικρός, καλά παρουσιασμένος και θέλει μισή ώρα.

Η Playa de San Lorenzo απλώνεται για πάνω από ένα χιλιόμετρο στην ανατολική πλευρά της πόλης, με έναν υπερυψωμένο περίπατο από πάνω της, το Μούρο. Εδώ περπατά το Χιχόν. Το πρωί δρομείς και κόσμος με σκύλους, το βράδυ όλοι οι υπόλοιποι. Στην άμπωτη η παραλία διπλασιάζεται σε πλάτος και παίζουν μπάλα πάνω της.

Στην άλλη πλευρά του ακρωτηρίου, η Playa de Poniente είναι πιο ήσυχη και πιο προστατευμένη, δίπλα στη μαρίνα.

Ο αστουριανός μηλίτης είναι χωρίς ανθρακικό, ξηρός, θολός και χαμηλού αλκοόλ, και σερβίρεται — escanciado — κρατώντας το μπουκάλι πάνω από το κεφάλι και το ποτήρι στο ύψος του γοφού, ώστε το ρεύμα να σπάσει στο τοίχωμα του ποτηριού και να αεριστεί. Παίρνεις ένα culín, δυο τρία εκατοστά στον πάτο, και το πίνεις μονορούφι όσο έχει ακόμη ζωή. Η τελευταία σταγόνα πάει στο πάτωμα για να ξεπλύνει το ποτήρι. Γι' αυτό τα πατώματα στις sidrerías είναι βρεγμένα και γι' αυτό υπάρχει το πριονίδι.

Το μπουκάλι είναι κοινό. Ένα ποτήρι γυρίζει το τραπέζι και ξαναγεμίζει για τον καθένα με τη σειρά. Η αστουριανή κουλτούρα του μηλίτη είναι στον κατάλογο άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO, κάτι που δεν εκπλήσσει όποιον έχει περάσει ένα βράδυ σε τέτοιο μαγαζί.

Η Calle Begoña και η Θιμαδεβίγια έχουν την πιο μεγάλη πυκνότητα από sidrerías. Αν ο σερβιτόρος προσφερθεί να σου σερβίρει, άσ' τον· τα μηχανήματα που σερβίρουν μόνα τους είναι βολικά και λίγο εκτός νοήματος.

Κοντά στη δυτική παραλία στέκει ένα γλυπτό φτιαγμένο εξ ολοκλήρου από πράσινα μπουκάλια μηλίτη, χιλιάδες από αυτά, στοιβαγμένα σε σχήμα δέντρου. Είναι ακριβώς τόσο παράξενο όσο ακούγεται και βγάζει καλή φωτογραφία.

Fabada asturiana, το γιαχνί με άσπρα φασόλια και χοιρινό, αρκετά βαρύ για να σου τελειώσει το απόγευμα. Cachopo, δύο φιλέτα μοσχαρίσια με ζαμπόν και τυρί ανάμεσα, παναρισμένα και τηγανητά, συνήθως πωλείται για δύο και σπάνια το τελειώνουν δύο. Cabrales, το μπλε τυρί που ωριμάζει σε ορεινές σπηλιές, έντονο και εξαιρετικό. Arroz con leche με κρούστα από καμένη ζάχαρη. Και ό,τι έφεραν τα καΐκια, γιατί αυτό είναι ακόμη αλιευτικό λιμάνι.

Τεράστιο συγκρότημα στο ανατολικό άκρο της πόλης, χτισμένο στις δεκαετίες του 1940 και του 1950 ως τεχνική σχολή και σήμερα πολιτιστικό κέντρο. Είναι από τα μεγαλύτερα κτίρια της Ισπανίας σε εμβαδόν, με πύργο στον οποίο ανεβαίνεις για θέα σε όλη την ακτή. Η κλίμακά του είναι πραγματικά παράξενη και αξίζει τη διαδρομή με το λεωφορείο.

Δίπλα ακριβώς, με ένα κομμάτι διατηρημένου ατλαντικού δάσους — του είδους που κάλυπτε αυτή την ακτή πριν αποψιλωθεί. Καλό για γκρίζα μέρα, τις οποίες το Χιχόν προσφέρει τακτικά.

Ο Γκασπάρ Μελτσόρ ντε Χοβεγιάνος, συγγραφέας και μεταρρυθμιστής του Διαφωτισμού, γεννήθηκε εδώ, και το πατρικό του στη Θιμαδεβίγια είναι σήμερα μουσείο. Μικρό, δωρεάν και είκοσι χρήσιμα λεπτά υποβάθρου για όλη την περιοχή.

Το Χιχόν είναι συμπαγές και τα καλά μέρη είναι κοντά μεταξύ τους: το ακρωτήρι, η παραλία και η παλιά πόλη απέχουν είκοσι λεπτά με τα πόδια. Ένα παιχνίδι πόλης σου δίνει μια διαδρομή ανάμεσά τους με κάτι να λύσεις σε κάθε στάση, κάτι που ταιριάζει σε μια πόλη όπου η απόλαυση είναι στο περπάτημα και όχι στο τσεκάρισμα μνημείων.

Μια ολόκληρη μέρα καλύπτει τη Θιμαδεβίγια, το γλυπτό του Τσιγίδα, την παραλία και ένα βράδυ με μηλίτη. Δύο μέρες σου επιτρέπουν να προσθέσεις το Laboral, τον βοτανικό κήπο και μια εκδρομή στην ακτή ως το Κάβο ντε Πένιας.

Από Ιούνιο ως Σεπτέμβριο για την παραλία και τα μεγάλα βράδια. Ο υπόλοιπος χρόνος είναι ήπιος, πράσινος και υγρός — δεν λένε τυχαία τις Αστουρίες πράσινη Ισπανία. Ο Αύγουστος είναι ο πιο πολυσύχναστος μήνας, όταν η υπόλοιπη Ισπανία έρχεται για να ξεφύγει από τη ζέστη.

Όχι, και μάλλον δεν πρέπει το πρώτο βράδυ. Ζήτα τον σερβιτόρο. Αν το δοκιμάσεις, κράτα το μπουκάλι ψηλά, στόχευσε στο εσωτερικό χείλος του ποτηριού και δέξου ότι θα χύσεις. Όλοι χύνουν.

Πολύ. Η παραλία είναι μέσα στην πόλη, το ενυδρείο στην παραλιακή, ο περίπατος είναι επίπεδος και μακρύς και οι μερίδες αρκετά γενναιόδωρες για μοίρασμα.

Ναι, μισή ώρα με τρένο ή λεωφορείο, και οι δύο πόλεις έχουν εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα. Πολλοί μένουν στο Χιχόν για την ακτή και κάνουν ημερήσιες εκδρομές στην ενδοχώρα.

Είναι: οι sidrerías είναι φτιαγμένες γύρω από το μοίρασμα, το κέντρο περπατιέται και είναι φθηνότερο από τις μεγάλες ισπανικές πόλεις. Για οργανωμένες ομαδικές δραστηριότητες, δες τι διοργανώνουμε για εταιρείες και γκρουπ.

Το σχήμα που δουλεύει: Θιμαδεβίγια και ρωμαϊκά λουτρά το πρωί, πάνω στο γλυπτό του Τσιγίδα πριν το μεσημεριανό, το Μούρο και η παραλία το απόγευμα, μηλίτης το βράδυ. Αν θέλεις το πρωινό να έχει διαδρομή, δες πώς λειτουργούν τα παιχνίδια μας, και μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μας για τη διοργάνωση ενός. Συνεχίζεις δυτικά κατά μήκος της ακτής; Ο οδηγός μας για τα σημαντικά μέρη στο Βίγκο καλύπτει την άλλη άκρη της πράσινης Ισπανίας.